Blog twee

Voordat ik begin met schrijven moet ik mijn excuses aanbieden, want ik heb inmiddels meer dan twee maanden niets van me laten horen over dit medium.

Ik leef nog. Wat er intussen is gebeurd:

– Ik ben aangekomen in Thailand op 30 september.

– Ik heb twee weken in een gastgezin geslapen bij de school waar ik lesgeef in Detudom, Noordoost-Thailand.

– Daarna zijn we verhuisd naar ons eigen huis voor dit jaar, op het schoolterrein.

Dat stond allemaal in de vorige blog. Inmiddels zijn we ook drie weken in Chiang Mai geweest voor een taalcursus met alle Project Trust-vrijwilligers in Thailand, negentien stuks. Chiang Mai is een grote stad in het Noorden waar een heleboel toeristen op afkomen, dus daar was genoeg te doen en het was een goede pauze voordat we echt aan het werk gingen. We hebben op olifanten gereden, zijn veel uitgegaan en hebben rondgesnuffeld op tientallen knorgezellige nachtbazaars.

Nu is het een ander verhaal: we zijn 18 uur per week aan het lesgeven in Detudom. Dat was schakelen, want in Chiang Mai kregen we allemaal een beetje het gevoel dat dit jaar één grote vakantie werd. De realiteit is dat het eigenlijk best hard werken is en je moet veel moeite stoppen in alles wat er om je heen gebeurt, van het begrijpen van je Thaise vrienden tot het voorbereiden van je lessen. Ook zijn we veel tijd kwijt aan het het wassen en strijken van onze kleren, want in Thailand kan je als leraar niet voor de dag komen zonder er supernetjes uit te zien. Het lukt me gelukkig wel om dat werk allemaal bij te houden, in tegenstelling tot hoe dat ging met al mijn 'werk' in Nederland: nu ik er zelf voor heb gekozen wil ik er vanzelf ook alle moeite in stoppen om er wat van te maken.

Toch had ik in het begin vooral met lesgeven best veel moeite. De lessen duren twee uur, en de studenten spreken eigenlijk geen woord Engels. Dat is onvergelijkbaar met hoe het er in Nederland aan toe gaat, en ik had dus geen idee hoe ik mijn lessen voor zo'n lange tijd moest voorbereiden. Ik was meestal na minder dan een uur klaar en moest dan improviseren met slappe spelletjes als galgje. Mijn tweede week besloot ik wat meer voor te bereiden en ging stukken beter, inmiddels zit ik in mijn derde week en begin ik het onder de knie te krijgen: veel herhalen, een woordenboek Engels-Thai bij de hand houden om te vertalen, oefeningen bedenken om ze bezig te houden en meer van dat soort trucjes.

Mijn jaar is de laatste paar weken dus opeens veel serieuzer geworden. Van Chiang Mai ging het in een keer met een klap over op lesgeven in een omgeving waar nauwelijks Engels wordt gesproken. Vanaf toen begon mijn jaar toch ook wel als een behoorlijke uitdaging aan te voelen. Dat voelt toch goed, want in de eerste paar weken had ik juist een gebrek aan uitdaging: het was allemaal alleen maar mooi en leuk, en ik doe het uiteindelijk toch ook wel om er iets van te leren.

Ik wil trouwens niet zeggen dat het nu allemaal niet mooi en leuk meer is: we hebben behoorlijk wat goede vrienden gemaakt onder de leraren en ook buiten school, en voor een grote Oreokoekjes-milkshake kunnen we altijd terecht bij een vriendin in Detudom. Een Oreokoekjes-milkshake!